‘Hier hangt ook het ik ooit van Suze Robertson zag, de beeltenis levensgroot tot de knieën van een jonge vrouw, dat wel niet zoo vol aangrijpende dramatische kracht is als, „het zieke kind” in Mesdag’s Museum, maar in kleur het best met dit chef d’oeuvre van Mancini te vergelijken is, Bij Mancini is het de donker lila doek, die zoo heerlijk er op neer gesmeten is, hier bij Suze Robertson is het geel satijn, dat het kopje fraai doet uitkomen. Het coloristisch temperament in dit werk is buitengewoon. Er dichtbij hangt een crayon-teekening van dezelfde artiste, en in een ander vertrek een jonge vrouw met naakt bovenlijf en witte rok, twee werken, die den hartstocht van deze begaafde kunstenares voor zwart en wit schitterend naar voren doen treden.’